Maarten de Gans op het station van Boxtel met bagage op weg naar Dublin

Straatmuzikant in Dublin

Maarten de Gans spelend in Dublin op Henry Street
Artikel in Brabants Centrum

Het is een beeld dat je niet snel zult zien in de straten van Dublin: een Nederlander die er (uiteindelijk) in slaagt om met zijn gitaar en karakteristieke stem het Ierse publiek aan zich te binden. Maarten de Gans, zanger-gitarist van de Ierse feestband Acting The Maggot, vervulde afgelopen week een langgekoesterde droom door als straatmuzikant op te treden in de Ierse hoofdstad.

Hoewel de lokale krant Brabants Centrum uit Boxtel en omgeving er al over schreef lijkt het me leuk je mee te nemen naar mijn reis naar Dublin onlangs. Om inspiratie op te doen voor de nieuwe theatershow van Acting The Maggot zou ik een paar dagen door deze Ierse hoofdstad trekken. En ik blog eigenlijk nooit over mijn optredens, maar deze vond ik absoluut de moeite waard!

Muziek maken? Geen sprake van!

Naast het bezoek aan de stad zelf en uiteraard het uitgaansgebied in Temple Bar stond een bezoek aan Kilmainham Gaol, het museum over de Ierse vrijheidsstrijd, ook zeker op mijn lijstje. En ik wilde nog naar Wicklow Mountains: een prachtig natuurgebied op anderhalf uur rijden ten zuiden van Dublin. Van zelf muziek maken was eigenlijk geen sprake.

Glen Hansard

Glen Hansard in 2016 spelen op gitaar
Sven-Sebastian Sajak, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons

Twee weken voor mijn trip definitief zou worden kwam de Ierse zanger/gitarist Glen Hansard om het leven bij een eenzijdig motorongeluk. Hoewel ik zijn levensverhaal al een beetje kende, begon ik me wat meer in te lezen.

Hij speelde in een van mijn favoriete muziekfilms uit 1991: The Commitments. In 2010 startte hij een jaarlijkse traditie voor het goede doel: De ‘Dublin Christmas Eve Busk’. Hij speelde dan samen met wereldberoemde muzikanten zoals Bono, Hozier, Imelda May en Damien Rice, midden op Grafton Street.

Eind 2023 speelde hij op de begrafenis van de zanger van The Pogues, Shane MacGowan. De liedjes van Shane en zijn band speel ik regelmatig met mijn eigen band en zeker toen hij ‘Fairytale of New York’ inzette, raakte hij mijn gevoelige snaar.

Op straat spelen deed Glen Hansard al voordat hij zalen als Carré moeiteloos uitverkocht. Ik begon me te verdiepen in het wereldje van de buskers, de straatmuzikanten van Dublin.

Buskers in Dublin

Op YouTube en Instagram volg ik al vele jaren een zangeres genaamd Allie Sherlock. Al vanaf haar jonge tienerjaren speelt ze op Grafton Street en dat doet ze echt geweldig. Inmiddels speelt ze onder andere in Paradiso Amsterdam, tourt ze door de Engeland, Duitsland, België, uiteraard in Ierland en heeft ze vele miljoenen volgers op de socials. Het zingen en het spelen leerde ze letterlijk op straat en ze maakte daarbij slim gebruik van social media. Echt een topprestatie!

Allie Sherlock in Grafton Street
Allie Sherlock in Grafton Street. Bron: YouTube

Ik raakte geïntrigeerd en bedacht me: hoe werkt dat dan? Ga je daar gewoon staan met een gitaar? Een korte zoekactie en ik kwam er al snel achter dat je er niet zomaar mag staan: je hebt een vergunning nodig.

Vergunning regelen

De website van de Dublin City Council is vrij duidelijk. Er zijn vier mogelijkheden om aan te vragen. Versterkt, of onversterkt en geldig voor twee weken voor ‘visitors’ of het hele jaar.

Vraag een vergunning aan via de website van Dublin City Council
Website van Dublin City Council

De “visitor”-versie en onversterkt kost slechts 10 euro. Laat ik die eens voor de grap aanvragen om te zien hoe dat gaat en eruit ziet, bedacht ik. Zo gezegd, zo gedaan. Ik vulde alle papieren in en kreeg al heel snel contact met Fergal Mc Ardle, een medewerker van de Dublin Council.

Ik vroeg hem hoe snel het geregeld kon worden en hoewel de normale doorloop toch zeker vier weken duurt, zou hij het kunnen bespoedigen zodat ik hem nog voor het weekend zou kunnen gebruiken in Dublin. Daar had ik eigenlijk nog niet eens serieus over nagedacht. Ik had ook nog geen ticket voor mijn gitaar geboekt.

Dus toen hij me dit bericht stuurde dacht ik gelijk: “ik neem mijn gitaar mee!”. Ik bestelde een extra ticket voor een muziekinstrument en betaalde Ryanair 120 euro extra voor het vervoer. Nu moest ik de vervolgstap wel nemen!

De eerste dagen in Dublin

Vergunning Street Performers Dublin van Maarten de GansIk had me voorgenomen eerst de stad en de omgeving opnieuw te verkennen. Daarover meer in een ander blog. Vrijdag zou ik daadwerkelijk op straat gaan spelen, zo had ik me voorgenomen, mits ik dan de vergunning ook daadwerkelijk zou krijgen. Donderdagmiddag kreeg ik het verlossende nieuws van Trinity College waar ik verbleef in een van hun kamers: mijn vergunning lag op me te wachten bij de receptie!

Vrijdag Busking-dag

Donderdagavond pakte ik alvast mijn actiecameraatje in en bekeek ik mijn gitaar nog even. En nadat ik vrijdagochtend een fantastisch glutenvrij Iers ontbijt had weten te bemachtigen bij Lemon Jelly Cafe vertrok ik naar Henry Street. Dat zou mijn eerste test worden. Ik koos een willekeurige plek uit waar de zon een beetje goed stond en pakte mijn spulletjes uit. De vergunning pronkte aan mijn statief.

De eerste 5 seconden Maarten busking in Henry Street

Ik drukte op de opnameknop van de camera en ik ging los. Het ging fantastisch! Mensen bleven ondanks het feit dat ik niet versterkt speelde staan luisteren. Een jong kindje stond vrolijk te dansen op The Irish Rover en de ouders waren enorm enthousiast.

Ik verdiende in 25 minuten tijd toch bijna 15 euro. Aangezien het me niet om het geld te doen was gaf ik een deel daarvan later aan twee daklozen die even verderop lagen te luisteren. Ik drukte op de stopknop van de camera en pakte mijn spullen weer in. Missie geslaagd!

Missie niet geslaagd?

Toen ik terugkwam op mijn hotelkamer wilde ik uiteraard de beelden direct terug bekijken. Neee! Het bleek dat de camera maar vijf seconden had opgenomen! Hij had me dus helemaal niet gefilmd tijdens mijn optreden. Ik baalde enorm, maar er waren nog uren over vandaag.

Maarten lachend en busking in Grafton Street Dublin
Maarten busking in Grafton Street Dublin

Ik besloot het gewoon opnieuw te doen: vandaag was mijn kans om het te ontdekken en goed te doen. Maar nu wilde ik toch echt ook Grafton Street proberen. Dit is een nog veel drukkere straat dan Henry Street, laten we het de Kalverstraat van Dublin noemen. Ik zag al snel dat iedereen hier versterkt speelde. Het was er ook behoorlijk luidruchtig in de straat met alle mensen die er liepen. “Ach, er zal toch vast iemand horen wat ik doe”, bedacht ik me.

Ik vond een plekje in de straat. Al snel wuifde de bloemenverkoopster aan de overkant dat ik verder weg moest gaan staan. “Wat onaardig”, dacht ik bij mezelf. “Zoveel herrie maak ik niet en ik ben beter dan veel van die anderen”, zo vond ik in elk geval. Ik legde haar uit dat ik waarschijnlijk toch niet goed te horen was en als het te druk zou worden zou ik wel verderop gaan staan. Ik geloof niet dat we elkaar begrepen. En later blijkt waarom.

Missie tóch geslaagd!

Ik drukte wederom op record en checkte of de camera het nu wel deed. Ik wachtte tien seconden en keek opnieuw: hij liep nog. Ik speelde de luidste nummers, want tokkelen was echt niet te horen. Galway Girl, Killeagh, The Irish Rover… ik had het leuk! Heel leuk!

En ik raakte in gesprek met luisteraars. Iemand vertelde dat ik versterkt moest spelen. Tsja… dat wilde ik nu ook wel, want mijn geluid was waarschijnlijk vier meter verderop al niet meer te horen. Maar daar had ik geen vergunning voor.

Ik zwoegde door. Het was werken en het zweet parelde op mijn hoofd. Een luisteraar was enorm enthousiast en gaf me een biljet van 20 pond. Wow! En weer een dansend kindje. Hier word je toch blij van, dacht ik.

Naast me stond de volgende artiest alweer klaar. Ik had hem eerder gezien bij het standbeeld van Molly Malone. Hij was bezig zijn geluidsversterking op te bouwen toen er een derde muzikant bij kwam staan. Dit was geen goede plek. We keken hem allebei aan. Dit was te dichtbij de andere artiest.

Vaste buskingplekken in de straat

Het bleek dat er vaste plekken in de straat waren waar je moest gaan staan om respect te tonen voor de andere muzikanten. Aha, dat is wat die bloemenverkoopster me dus wilde vertellen. Weer wat geleerd. Akoestisch was het niet zo’n probleem, maar versterkt was het ook niet aardig voor de verkoopster om daar te gaan staan. Dat deden de echte buskers niet.

Ik pakte mijn spulletjes in en ging terug naar mijn hotel. Wat een dag.

Afsluiting van een muzikale dag

Ik wilde de avond even goed afsluiten en een muziekvriend van me speelde een stuk verderop in de stad. Hij is een van de leden van The Dublin Legends en een fantastische muzikant die honderden liedjes kent. Met de bus vertrok ik die kant uit en ook daar mocht ik nog een stukje spelen. Wat een ontzettend gave muziekdag was dit!

Paul Watchorn (Dublin Legends), zijn vriendin Linda en Maarten de Gans
Paul Watchorn (Dublin Legends), zijn vriendin Linda en Maarten de Gans

Volgende keer neem ik wel versterking mee. En misschien neem ik dan ook nog wel een extra muzikant mee, want het is toch nóg leuker als je hetgeen je het allerleukste vindt ook direct kunt delen.